Իմ անցած կյանքն ու հին տարին, Երկու անզոր ծերի նըման, Զըրույց տալով գընում էին Դեպի աշխարհն հավերժական։
Մինն ասում էր.– Ես ունեի Թարմ ու բուրյան ծաղիկներ, Ու բոլորը մարդկանց տըվի Գարնան գըրկովն առատաբեր։
1896 թ.
Ընթերցել ամբողջությամբ →