Լրագիր եք ստանում։ Այսօր կարդում եք մի զրպարտություն, վաղը հայհոյանք, մյուս օրը սուտ, չորրորդ օրը մի անճոռնի կարծիք, և այսպես շարունակ՝ օրեր, ամիսներ, տարիներ… Եվ բացարձակ ստախոսության հետ միասին պնդում է, թե ինքը մենակ է պաշտպանում ճշմարտությունը, անպատկառ հայհոյանքով ու անբարտավանությամբ լի հոդվածի վերջում մի քանի տող է կցում, թե [չի կարողանում] համեստություն է սովորեցնում, մի հրեշավոր կարծիք հայտնելիս, բողոքում է, թե իրան ոչ ոք չի հասկանում, մենակ է մնացել։
Տպագրական խոսքը դարձել է մի ահագին չարիք, ապականում է ուղեղներն ու զգացմունքները, կամ, ավելի ճիշտ, ապականված ուղեղներն ու զգացմունքները խոսում են տպագրական խոսքի միջոցով։
Ընթերցել ամբողջությամբ →