1862 թվի գարնանը մի օր «Կռունկի» խմբագիր Մ. Աղաբեգյանի մոտ մտավ իր գրաշարներից մինը– մի 20–22 տարեկան գեղեցկադեմ բարձրահասակ տղա, «Մեղու Հայաստանի» լրագրի № 17 ձեռքին։ Այդ №–ում նա տպել էր իր ոտանավորը, ուզում էր խմբագրի կարծիքն իմանալ։
Խմբագիրն առավ թերթը։
Հարկավոր է օգնել չքավորներին
Անուշիկ գարնան զվարթ օրերում գրավում են պատանու սիրտը ծաղկազարդ վայրեր, միտն են ընկնում էնտեղի եղբայրքը և գնում է…
Բարձրանում է մի բարձր բլուր, նայում է չորս կողմը–ծաղկած դաշտեր, շենք, շինության, առուք, վտակք–ցնծությամբ լցված իջնում է ստորոտ։
Ընթերցել ամբողջությամբ →