Վերնագրից առաջ Թումանյանը գրել է. «Օսանի ալբոմից, գրած 1893 III/28, Զատկին, экспромтом»:
Վերը բերված նշումը ցույց է տալիս, որ այն գրվել է Ս. Հարության 1893թ. տոնի օրը:
Քրիստոս հարյավ... Ա՜խ, և այս հոծ
Մութ-մըռայլից, երանի,
Հառներ հոգիս կըրակ ու բոց,
Զըվարթ հոգիս երբեմնի։
Եվ, երանի, նույն սաստկությամբ
Սիրո կիրքը ևս հառներ,
Երկինքս էլի դառնար անամպ,
Միտքըս ուժգին սավառներ...
1893 թ. մարտի 28