Մութը իջավ, գետինն առավ Քոշաքարա սարերում, Գագաթների տեսքը կորավ Ու խոր թաղվեց խավարում։
Երկինքն ամպած, տխուր ու սև Լաց է լինում միալար, Հեռո՜ւ, հեռու լերան ետև Խաղում փայլակն անդադար։
1891 թ. ապրիլի 15
Ընթերցել ամբողջությամբ →