Ակունքը ժողովրդական է: Թումանյանն օգտվել է ինչպես հայ, այնպես էլ օտար աղբյուրներից:
Մշակելով «Չարի վերջը», Թումանյանը մտահղացել է մի նոր երկ` «Անբուն Կըկուն»:
Լինում է մի սար,
Էն սարում մի ծառ,
Էն ծառում փըչակ,
Փըչակում մի բուն,
Բընում երեք ձագ,
Ու վըրեն Կըկուն։
― Կո՛ւկու, կո՛ւկու, իմ կուկուներ,
Ե՞րբ պիտի դուք առնեք թևեր,
1908 թ.