Դո՞ւ ես, իմ սիրո՛ւն, Այն չըքնաղ ուրուն, Որ զըրկում է ինձ Գիշերը քընից։
Դո՞ւ ես գըրկաբաց Հայտնըվում հանկարծ, Ուզում ես գըրկել, Ու հանկարծ, մեկ էլ Խավարի միջում Սահում ես, կորչում...
1891 թ.
Ընթերցել ամբողջությամբ →